فرشته نبود . بال هم نداشت.رویین تن نبود و پیکر پولادی نداشت. مادرش الهه ای افسانه ای

نبود و پدرش نیم خدایی اسطوره ای.او انسان بود.انسان .وهمین جا زندگی می کرد. روی همین

زمین و زیر همین آسمان. شبها همین ستاره ها را می دید و صبح ها همین خورشید را.انسان

بود,راه می رفت و نفس می کشید. می خوابید و بلند می شد .گرسنه می شد و غذا می

خورد.غمگین می شد شکست هم می خورد .مثل من ,مثل تو ,مثل همه.فرشته نبود ,بال هم

نداشت.انسان بود .با همین وسوسه ها .با همین دردها و رنج ها.با همین تنهایی ها و غربت ها.با

 همین تردید ها و تلخی ها.انسان بود.ساده مردی امی. نه تاجی و نه تختی.نه سربازان تا بن دندان

مسلح و نه قصر و بارویی سر به فلک کشیده .آزارش به هیچ کس نرسید و جوری نکرد و هیچ

از آنها نخواست و جز راستی نگفت.اما او را تاب نمی آوردند .رنجش می دادند  و آزارش می

رساندند.دروغگویش می خواندند .شعبده باز و شاعرش می گفتند.به خدعه و نیرنگ پشت به

پشت هم می دادند و کمر به نابودی اش می بستند.اما مگر او چه کرده بود؟ جز آنکه گفته

بود ,خدا یکی است و از پس این جهان ,جهان دیگری است و ادمیان در گرو کرده خویش

اند.مگر چه کرده بود؟جز انکه راه را, راه رستگاری را نشانشان داده بود.اما تابش نمی

آوردند .زیرا که بت بودند,بت ساز,بت شیفته,بت انگار,بت کردار.فرشته نبود ,بال هم نداشت  و

 معجزه اش هم این نبود که ماه را شکافت.معجزه اش این نبود که به آسمان رفت .معجزه اش این

 نبود که از آسمان به زمین برگشت.او که با معراجش تا ته ته آسمان رفته بود می توانست بر

نگردد.می توانست.اما برگشت.باز هم روی همین خاک  و باز هم در میان همین مردم.وزمین

هنوز به عشق گام های اوست که می چرخد و بهار هنوز به بوی اوست که سبزمی شود

وخورشید هنوز به نور اوست که می تابد به یاد آن انسان

انسانی که فرشته نبود و بال هم نداشت.

                                                                                                                                                                                                                           عرفان نظر آهاری

بی تو اینجا همه در حبس ابد تبعیدند
سالها، هجری و شمسی، همه بی خورشیدند

از همان لحظه که از چشم یقین افتادند
چشم های نگران آینه ی تردیدند

نشد از سایه ی خود هم بگریزند دمی
هر چه بیهوده به گرد خودشان چرخیدند

چون به جز سایه ندیدند کسی در پی خود
همه از دیدن تنهایی خود ترسیدند

غرق دریای تو بودند ولی ماهی وار
باز هم نام و نشان تو زهم پرسیدند

در پی دوست همه جای جهان را گشتند
کس ندیدند در آیینه به خود خندیدند

سیر تقویم جلالی به جمال تو خوش است
فصل ها را همه با فاصله ات سنجیدند

تو بیایی همه ساعت ها و ثانیه ها
از همین روز، همین لحظه، همین دم عیدند

(قیصر امین پور)

شب فرو می افتد

جهان، قرآن مصور است

 
من ، مثل عصر روزهای دبستان
پر از كسالت و تردیدم
و دفترم
از مشق های خط خورده سیاه است
هراس من این است
فردا كه زنگ حساب آمد
با این كمینه چنین خواهد گفت:

باید هزار بار
در شعله های آتش دوزخ فرو روی
این است جریمه ، بــــــرو!!

                                                                      سلمان هراتی

اقراء باسم ربك الذی خلق ؛ خلق الانسان من علق ؛ اقراء و ربك الاكرم الذی علم بالقلم ...

با کدام پا در برابرت زانو بزنم

باکدام چشم شرمندگی را وصله پارگی پوتینت کنم

با کدام دست.....

آه....گفتم دست

آستینت در باد می رقصد و به واژه های من می خندد

چه واژه های خالی و پوچی

نمی دانم

من کلمات را فریب داده ام یا کلمات مرا

نمی دانم....

عشق و مردانگی ...صداقت و رفاقت

مرگ و جاو دانگی....

و کوله پشتی پر از ستاره....

چطور این همه را با یک دست

برداشتی و خندیدی و رفتی!

                                                             م.عابر

داستان پرواز

بار آخری که شهید سید مرتضی آوینی به منطقه می روند برای فیلمبرداری

 از قتلگاه شهدای فکه بوده است.قتلگاه جائی است که نسبت به زمین

های اطراف یک مقدار گود تر است . بچه هائی را که مجروح شده بودند در

 آن گودی می آوردندکه زیر آتش مستقیم دشمن نباشند.تعداد زیادی از بچه

 ها در همانجا در آغوش یکدیگر به شهادت رسیده بودند و اسکلت های

 مطهرشان هنوز بکر و دست نخورده بود.

در همان منطقه قتلگاه سید مرتضی مشغول فیلمبرداری بودند که ناگهان

مین منفجر میشود و شهید آوینی و شهید یزدان پرست بر روی زمین می

افتندبا آنکه پای شهید آوینی در جا قطع شده بود و ترکش های زیادی در

بدنشان فرو رفته بود اما روحیه خوبی داشت و دائم ذکر میگفت.موقعی که

می خواهند ایشان را روی برانکارد بگذارند با اصرار می گویند من را بر ندارید

 من همین جا شهید خواهم شد و آخرین عبارتی که سید مرتضی می

 گفتند این بود: برایم از "مجید" بگوئید...

اما عطاءالله مجید که بود؟مجید کسی است که اگر هیچ کدام از ما او را

نشناسیم ،ملائکه آسمان خدا او را می شناسند . با آنکه معلول جسمی

بود و معافیت سربازی هم داشت ،خودش را به قافله بچه ها رساند. شب

حمله والفجر مقدماتی هر دو سه قدمی را که می آمد تعادلش را از دست

 می داد و به زمین می خورد ُُ، اما ترس از آنکه مبادا او را به عقب برگرداند

او را به جلو می کشاند. او در همان لحظه و همان جائی که آرزوی آن را

داشت به شهادت رسید. وقت نماز صبح در میدان جنگ.دستش را روی

سینه نحیفش گذاشته بود و از لابلای انگشت لاغرش خون فواره می زد.با

لبخند رضا بر لب شهید شد.

شهید آوینی می خواست آنها از گمنامی در بیاوردو این رسالت کوچکی

نیست .

تنها ماندی....

یوسف ای گمشده در بی سرو سامانی ها

این غزل خوانی ها ، معرکه گردانی ها

سر بازار شلوغ است تو تنها ماندی

همه جمع اند ،چه شهری ، چه بیابانی ها

چیزی از سوره یوسف به عزیزی نرسید

بس که در حق تو کردند مسلمانی ها

همه در دست ترنجی و از این می رنجی

که به نام تو گرفتند چه مهمانی ها

" پیرهن چاک و غزلخوان و صراحی در دست "

خوش به حال تو و نیمه شب زندانی ها

خواب دیدم که زلیخایم و عاشق شده ام

ای که تعبیر تو پایان پریشانی ها

"این چه شمعی است که عالم همه پروانه اوست"

این چه پروانه که کرده است پر افشانی ها

یوسف گمشده دنباله این قصه کجاست؟

بشنو از نی که غریب اند نیستانی ها

بوی پیراهن خونین کسی می آید

این خبر را برسانید به کنعانی ها

                                                                                   مهدی جهاندار